تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من

چه جنونی٬چه نیازی٬چه غمیست...

یا نگاه تو٬که پر عصمت و ناز٬بر من افتد

چه عذاب و ستمی ست

دردم این نیست ولی

دردم این است که من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خویشتنم

پو پکم! آهو کم!

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم...!

به او گفتم

خنديد؛ او عادت را نمي فهميد ...

همیشه منتظرت بودم که

..........

منتظر دستای گرمت بودم تا نجاتم بده

هر چی با تو خنديدم ، هر چی گريه کردم

هر چی احساس کردم

نميدونم کدوم آرزو، تو رو صدا کرد ؟

نميدونم کدوم خواهش ، معنای خواهش من شد ؟

نمی دونم کدوم شک و ترديد ، واژه های دردآلود منو از يادت برد ؟

نميدونم چرا اين قصری رو که تمام نفسهام تو اون محبوس بود

يه شبه خراب شد؟

همه راها رو رفتم

همه درارو کوبيدم

با تمام حسم صدات کردم

ولی نفهميدم چرا؟

چرا نشد پيدات کنم

چرا نشد مال من باشی؟

می دونم بی تو بودن سخته

 تو اين چند وقت خوب مزه اش رو چشيدم

اما من تسليم تقديرم. تسليم انتخاب تو

تازه يه تشکرم به اون بدهکارم .

به خاطر تمام حسايی که تو من زنده کرد

هم اون ، هم تو

حسه نفرت ، کينه ، انتقام ، پوچی ، شکست ، پشيمونی ،حتی دروغ

خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

..............

من واسه چی زنده ام؟؟؟!!!

صدای منو می شنوی؟؟؟؟؟؟؟؟...............

حالم از خودم بهم می خوره

لعنت به من ، لعنت به تو...

حتی لعنت به اونی که ازم گرفتش

حتی لعنت به ... نه لعنت اونم واسه من

خوشبختش کن با هر کی که خودش می خواد

شايد وقتی خوشبخت شد ياد من بيفته که تنها آرزوم خوشبختيش بود

از آينه ي چشمانت

از بغض گلويت

از لرزش دستانت

از اشك هاي بي دليلت

يك جمله در ذهن روشنم نقش بست

دلم شكست!

اینک چندمین ماه اسارت تو است؟می دانی؟

چند روز است که فراموشی آسمان را از یاد برده ای؟

من می دانم سال هاست که عطر باران را به بهار بخشیده ای !

اما همه را فراموش می کنم٬هر چه هست و نیست.